Gecenin karanlığında giriyorum Tanımadığım bu şehre Tek tük yanan ölgün ışıklar, Havanın yoğun ayazı Ve bir sis karşılıyor çocuk benliğimi. Korkuyorum, Bir ürperti kaplıyor içimi Yalnızlığın ne demek olduğunu İlk o zaman anlıyorum Sessizce ağlıyorum... Neden ben? Diye soruyorum. En uygun adaymışım sözüm ona İnandırmaya çalışıyor beni Yalnızlığın sevgisizlik olduğuna....Uzanıp gözyaşlarımı siliyorum İçimdeki çocuğun . Bir an durup bana bakıyor kızıyor ve tekrar ağlıyor ...Anlıyorum ki ; Sorun tepeden tırnağa İz iz, parça parça yalnızlık sevgisizlik aslında? Bunu nasıl anlatabilirim içimdeki çocuğa , herşeyin kötü bi şaka olduğunu ?
