Konser alanı bomboştu bir sen bir ben bir de Şebom ...Sessizlik oldu birden ruhumu okşayan yumuşak bir müzik, hafif bir rüzgar... Sen ben ve Şebom vardı kalabalığın içinde yapayalnız. Şarkımı "Sen ben değirmenlere karşı bile bile birer yitik savaşçı akarız dereler gibi denizlere belkide en güzeli böyle..." söylüyor..Biraz önce elini tuttuğun kız yok yanında, benimde sevgilim silindiler konser alanından kalabalık silik gölgeler gibi. Doruk noktası görünmeyen dağlar gibiyiz hani kavuşamayan başına kara bulutlar üşüşmüş. Sen hayal meyal görüyorsun belki, belki de hiç göremiyorsun beni.. ben hala yüreğimin kenarında sakladığım meleğime bakıyorum kalabalığın içinde, ama gözlerin niye doldu neden kayboldun şarkının sözlerinde. Şarkıdamı kayboldun birbirimizde mi yitirdik kendimizi neden, niye , nasıl bitti diye soramıyorum.
Seni benim seni sevdiğim kadar seven biri çıksa karşıma…Uzansam dokunsam nefes alsam kokunu duyarım belki .. düş bitiyor ellerim onun ellerinde sıcacık ama yüreğim üşüyor.
Düş bitti şarkı da ellerim sıcak, yüreğim soğuk, benim gözlerim anlamsız ve ıslak cam bilyeler gibiler.
Herkes gitti, herkes gibi sende. Şimdi şarkı bitti .Kalabalıkta kaybolmuş yitik bir çift göz beni tekrar görür mü sence?
